-
Bir Kış Daha Geldi.
Ağaçlar soyundu sarı giysiden,Rüzgârlar kapımı çaldı yeniden.Penceremde buğu, sokakta sessizlik,Bir kış daha geldi, usulca, aniden. Geçmişin izleri döküldü yola,Zaman bir nefeslik verdi yine mola.Ellerim cebimde, aklımda hatıran,Düştü ilk kar tanesi son umutla dallara.
-
Otuz Altı Yaş.
Zamansız bir eşikte durur insan,Otuz altı yılın yorgunluğu ve dinginliğiyle.Arkasında bıraktığı dünün telaşlı adımları,Önünde uzanan daha sakin, daha derin bir deniz. Artık ne fırtınalara kırılır kolay kolay kalbin,Ne de sahte baharlara aldanır bakışların.Azalır…
-
Palyaço.
Yüzüne çizilmiş kocaman, rengarenk bir tebessüm.Gözlerinin ardında gizlenir belirsiz bir hüzün.Kırmızı bir burun, kırık dökük küçük bir tebessümle,Çıkar sahnenin ortasına kahkahalar eşliğinde. Işıklar üstüne vurur, alkışlar yükselir ansızın,Kimse bilmez kalbinde taşıdığı o derin…
-
Hemingway.
Bir Yaşam Tarzı Olarak Uçlarda Olmak. Hemingway’i çağdaşlarından ayıran en temel şey, edebiyatı kapalı odalarda ya da masa başında değil, savaşın tam ortasında, boğaların önünde, okyanusun hırçın sularında yaşamış olmasıdır. Çoğu insanın “delilik”…
-
Zamanın Unuttuğu Gölge.
Sis, Kadim Orman’ın üzerine bir tül gibi değil; adeta ağır, ıslak ve diri bir örtü gibi çökmüştü.Güneş ışığı bu ormanın iç kısımlarına ulaşmayı yıllar önce bırakmış gibiydi. Ağaçların her biri göğedoğru fırlayan devasa…
-
Zamanın Durduğu Yer.
Karanlık, kütüphanenin yüksek tavanlı tavan arasına bir sis gibi çökmüştü. Tozlu rafların arasında sadece tek bir gaz lambasının sarı, titrek ışığı dans ediyordu. Melih, elindeki cımbızla cildinin yarıdan fazlası yıpranmış elyazması kitabın sayfalarını…
-
Kırmızı Pazartesi kitabı üzerine.
Gabriel García Márquez’in Kırmızı Pazartesi (İspanyolca özgün adıyla Crónica de una muerte anunciada) adlı eseri, kurgusal düzlemde işleneceği herkes tarafından bilinen bir cinayetin adım adım gerçekleşme sürecini anlatırken, arka planda toplumsal ahlakı, pasifliği…
-
Sen Gerçeksin.
Sokak lambasının sarı, cılız ışığı çalışma masasına süzülüyor; klavyenin mekanik tıkırtıları odadaki tek ses oluyordu. Eren, gözlerini ekrandan bir an bile ayırmadan parmaklarını tuşlar üzerinde koşturmaya devam etti. Karşısındaki pencerede, yapay zekâ sohbet…
-
Rayların Ucundaki Şehir.
Aynı Göğün altında ayrılmak ağır gelir, Aynı göğün altında farklı rüzgârı solumak. Bir valize sığar mı yılların hüznü, Bir biletle çizilir mi bir ömrün sınırı? Gidiyorsun; Yollar senin mesleğin, yollar senin ekmeğin. Gözlerinde…
-
Boş Bardağın Buğusu.
Sabahın ilk ışıkları, çatı katındaki tek pencereden içeri sızdığında odanın soğuğu insanın kemiklerine kadar işliyordu. Rıza Amca, nasırlı ellerini ovuşturarak yataktan kalktı. Eskimiş hırkasını omuzlarına attı, mutfak sayılan küçük tezgâha doğru yürüdü. Çaydanlığı…
-
Karlar içinde Beyaz Gülüş.
Lapa lapa yağan beyaz karların üzerinde, Adımları sessiz, bir hayalet gibi süzülür. Kışın ortasında sarı gözleri ışıldar, Gölgesi soğuk rüzgârla karanlığa bürünür. Bembeyaz bir örtüdür dünya, İz bırakmaz bastığı yer, Sessizliğin koynunda saklar…
-
Savananın Derin Gölgesi.
Eren, küçük pırpırlı uçağın dar penceresinden aşağıya bakarken göğsünün ortasında tanıdık bir sıkışma hissetti. Altlarında uzanan devasa coğrafya; kızıl toprağı, kıvrılarak akan Nehirleri ve sonsuzluğa uzanan sarı otlarıyla Afrika’ydı. Kenerya’nın göz alıcı, el…
-
Sesin Bittiği Sahil.
Valiz, odanın ortasında açık bir ağız gibi duruyordu. İçine koyduğu iki kazak, bir çift yıpranmış ayakkabı ve günlüğünden başka hiçbir şey yoktu. Zaten insanın kırk yıla sığdırdığı koca bir hayatı birkaç kumaş parçasına…
-
Tırnakları Kırık Gölge.
“Vampir” diyorlar bana köşe başındaki aynasız berberde,Adım fısıldanıyor vitrin camlarına, paslı kilitlere.Ne asırlık bir şatom var ne de kadife pelerinim;Gece yarısı ekspresinde, üçüncü kompartımanda bir vampir.Sivri dişlerimi saklarım tütün kokan nefesimle,Kan değil aradığım,…
-
Korkunun Anatomisi ve Büyüklüğü: Stephen King’in Zihnine Yolculuk
Edebiyat dünyasında bazı yazarlar vardır ki sadece hikaye anlatmazlar; bir neslin gece ışıkları açık uyuma sebebini, insan zihninin en kuytu köşelerindeki o tekinsiz fısıltıları şekillendirirler. Stephen King kuşkusuz bu isimlerin başında geliyor. “Korkunun…
-
Sönmeyen Işığın Gölgesi.
Köyün kıyısındaki eski ahşap ev, sis çöktüğünde dünyadan tamamen koparlardı. İhtiyar Kazım, her akşam olduğu gibi gaz lambasını yakıp pencerenin önüne koydu. Bu bir gelenek değil, amansız bir anlaşmanın koşuluydu. Ormanın derinliklerinde, ulu…
-
Görünmeyen Salıncak.
Duvarları grileşmiş bir odanın köşe başındayım, Zaman, cebimde unuttuğum buruşuk bir bilet. Şakaklarıma yağan karı tebessümle siliyorum, Ama göğsümün sol tarafında bitmeyen bir heves. Sokak lambaları yanınca eve koşma telaşı, Dizdeki yara izinde…
-
Gökyüzünün Beyaz Uykusu.
Dünya, saatlerdir aralıksız yağan karın altında kendi sesini unutmuş gibi derin ve sessiz bir uykuya dalmıştı. Gökyüzü, kurşuni renkte ağır bir tül gibi kentin üzerine çökmüş; bulutlar, taşıyamadıkları o devasa beyazlığı parça parça,…
-
Mavi Hatıra.
Sessizlik, kıyametin ilk günü değil, rüzgârın külü sürüklemekten yorulduğu o bininci gün başladı. Rüzgâr estiğinde eski dünyadan geriye kalan tek şey, yüksek binaların paslı demirlerinden çıkan o tiz, ıslık benzeri inlemeydi. Dünya artık…
-
Son Yağmur.
Kasabanın üzerine üç gündür yağmur yağıyordu. Dereler taşmış, yollar çamurla kaplanmış, gökyüzü sanki hiç aydınlanmayacakmış gibi kararmıştı. Yetkililer halka evlerini terk etmelerini söylüyordu ama 12 yaşındaki Efe, annesi ve küçük kız kardeşi Elif…
