Sessizliğin Sesi

Kaldırım taşları bile bizden yana;
çünkü her gün üstünden geçen adaletsizliği ezberledi.
Yoksulluğu görmezden gelen ceketler,
parlak ayakkabılarla bastılar hayallerimize.
Ama biz sustukça büyüdü içimizde,
sıcağa rağmen titreyen bir öfke.
Bir çocuk ağladı dün, çöplükte oyuncak ararken;
bir diğeri özel okulda robot yaptı.
Aynı bayrağın gölgesinde
kimimiz üşüdü, kimimiz terledi.
Biz sessizliğin sesiyiz.
Bilir bizi bu sokaklar.
Çöpten yiyecek toplayan her el,
nasırlaşmış her avuç,
evladına yetemediği için yutkunan her anne
olanların da olmayanların da tanığıdır.
Ve bazı sokaklar unutmaz.
Çünkü taşların bile hafızası vardır.