Gökyüzünün Beyaz Uykusu.

Dünya, saatlerdir aralıksız yağan karın altında kendi sesini unutmuş gibi derin ve sessiz bir uykuya dalmıştı. Gökyüzü, kurşuni renkte ağır bir tül gibi kentin üzerine çökmüş; bulutlar, taşıyamadıkları o devasa beyazlığı parça parça, tane tane yeryüzüne bıkmadan savuruyordu. Lapa lapa düşen her bir kar tanesi, rüzgarın ıslığıyla havada zarif kavisler çiziyor, ardından toprağın, donmuş dalların ve eski kiremitlerin üzerine tüy hafifliğiyle konuyordu.

Sokaklar, kesintisiz bir kürekle sıvanmışçasına pürüzsüz, lekesiz bir örtüyle kaplanmıştı. İnsanların gündüz bıraktığı derin ayak izleri bile birkaç dakika içinde bütünüyle siliniyor, kent sanki hiç dokunulmamış bir tuvale dönüşüyordu. Pencerelerin pervazlarında biriken soğuk kristaller, içerideki sobanın turuncu ışığını kırarak minik elmaslar gibi parıldıyor; camların köşelerinde ise kışın kendi eliyle çizdiği buzdan sarmaşık desenleri yükseliyordu.

Pencerenin kenarında duran Selim, elindeki sıcak seramik fincandan yükselen buharın ardında dışarıyı izliyordu. Dışarıdaki soğuk o kadar keskindi ki, camın öteki tarafındaki hava sanki katılaşmıştı. Çıplak çınar ağaçlarının dalları, kalın kar kütlelerinin ağırlığı altında bükülmüş, beyaz mantolara bürünmüş birer derviş gibi sessizce bekliyordu. Bir çam dalının üzerine biriken yoğun karın birdenbire kayıp yere düşüşü, o mutlak sessizlikte boğuk bir yankı uyandırdı; ardından dinginlik, kentin sokaklarına yeniden hakim oldu.

Kar, yalnızca yeryüzünü örtmüyordu; zamanın akışını, kentin gürültüsünü ve zihindeki karmaşayı da aynı yumuşak, soğuk ve kusursuz beyazlıkla bastırıyordu.